Verkita en: <\/strong>Oktobro 1872 – Marto 1873 Kelkaj socialistoj komencis, lastatempe, regulan aktivadon kontra\u016d tio, kion ili nomas \u2018la principo de a\u016dtoritato\u2019. Sufi\u0109as diri al ili, ke tia a\u016d alia ago estas a\u016dtoritata kaj ili tuj kondamnas \u011din. Ili trouzas tiun severan manieron de kondamno tiel, ke estas bezonate esplori la aferon pli atente. A\u016dtoritato, proprasence, signifas: altrudo de ies volo al nia; kaj, aliflanke, \u011di koncernas subordigon. Nu, dum tiuj du vortoj sonas malbone kaj ilia reprezentita rilato estas malagrabla al la parto subordigita, oni devas scii, \u0109u eblas vivi sen ili, kaj \u2013 konsiderante la aktualajn kondi\u0109ojn de la societo \u2013 \u0109u ni povos doni al la vivo alian socialan staton, en kiu tia a\u016dtoritato ne plu havas bezonon por ekzisti kaj kie, do, \u011di devas malaperi.<\/p>\n Esplorante la kondi\u0109ojn ekonomikajn, industriajn kaj terkulturajn kiuj estas en la bazo de nuna bur\u011da societo, ni konstatas, ke ili emas anstata\u016digi pli kaj pli la izolitan agadon per la unuigita agado de individuoj. La moderna industrio anstata\u016digis la etajn metiejojn de izolitaj produktistoj per grandaj fabrikoj kaj manufakturoj, kie centoj da laboristoj kontrolas ma\u015dinojn kompleksajn movigitaj de vaporo; la a\u016dtoj kaj kamionetoj sur la grandaj \u015doseoj estas superitaj de la vagonaro sur fervojoj, same kiel la etaj skunoj kaj \u015dar\u011dboatoj estis superitaj de vapor\u015dipoj. La terkultivo mem estis alproprigita iom post iom de la ma\u015dino kaj vaporo, kiuj anstata\u016digas, malrapide sed senrevene, la malfortajn terposedantojn per la fortaj kapitalistoj kiuj kultivas, per la helpo de salajraj laboristoj, grandajn areojn de tero. \u0108iuflanke la sendependa agado de individuoj estas anstata\u016dita de la kombinita agado, la komplekso de procesoj interdependaj. Sed, kiu diras \u201ckombinita agado\u201d, tiu diras \u201corganizo\u201d; nu, \u0109u eblas ekzisti organizo sen la a\u016dtoritato?<\/p>\n Ni supozu, ke socia revolucio maltronigis la kapitalistojn, kiuj estras nun la produkadon kaj la cirkuladon de ri\u0109a\u0135oj. Ni supozu \u2013 por enmeti nin tute en la vidpunkton de la kontra\u016d-a\u016dtoritatuloj \u2013 ke la tero kaj la laboriloj fari\u011dis la kolektiva poseda\u0135o de la laboristoj, kiuj ilin uzas. \u0108u la a\u016dtoritato malaperis a\u016d simple \u011di nur aliformi\u011dis? Ni analizu.<\/p>\n La ekzemplo estas unu kotono-\u015dpinejo. La kotono devas trapasi almena\u016d ses sinsekvaj procedoj anta\u016d ol \u011dia \u015dpini\u011do, procedoj faritaj, plej multe, en malsamaj \u0109ambroj. Krome, por ke la ma\u015dinoj estu en da\u016dra funkcio, estas bezonata in\u011deniero kiu kontrolu la vapor-ma\u015dinon, me\u0125anikistoj kiuj faru \u0109iutagajn riparojn kaj multaj servantoj kiuj transportas la varojn de unu \u0109ambro al alia, ktp.<\/p>\n \u0108iuj tiuj laboristoj, viroj, virinoj kaj infanoj estas devigataj komenci kaj fini sian laboron je la horo difinita de la a\u016dtoritato de vaporo, kiu ne interesi\u011das pri la individua a\u016dtonomio. Estas bezonate, do, unue, ke la laboristoj konsentu pri la labor-horoj kaj ke tiuj horoj, post difino, fari\u011du regulo al \u0109iuj, senescepte. Poste, \u0109iu-\u0109ambre kaj konstante, aperas demandoj detalaj pri la produkt-maniero, pri la disdono de materialoj, ktp., demandoj, kiujn oni devas tuj solvi por ke la produktado ne halti\u011du; \u0109u ili solvi\u011das per decido de iu delegito proponita de iu labor-bran\u0109o, \u0109u, la\u016deble, per la vo\u0109dono de plejmulto da homoj, la individua volo devas \u0109iam subordi\u011di; tio signifas, ke la demandojn oni solvos a\u016dtoritate. La me\u0125anikismo a\u016dtomata de iu fabriko estas multe pli tiraneca ol la etaj kapitalistoj kiuj dungas la laboristojn iam sukcesos fari\u011di. E\u0109 dum labor-horoj oni povas skribi \u0109e la pordo de la fabriko: \u201cLasciate ogni autonomia voi che entrate!\u201d [1]<\/strong>. Se, per la scienco kaj la inventemo, la homo submetis la fortojn de la naturo, tiuj \u0109i ven\u011das submetante lin, \u0109ar ili estas uzitaj, al vera despotismo sendependa de ajn sociala organiza\u0135o. La volo abolicii la a\u016dtoritaton en la granda industrio similas al la volo abolicii la industrion mem, al la detruo de vapor-ma\u015dina \u015dpinilo por reuzi la rad-\u015dpinilon. Ni nun pensu pri la fervojo kiel alia ekzemplo. Anka\u016d tie la koopero de multaj individuoj estas absolute necesa, koopero kiu devas okazi en momentoj tre precizaj por ke katastrofoj ne okazu. Anka\u016d tie la unua kondi\u0109o por \u011dia uzado estas superrega volo kiu solvas \u0109iajn subordigitajn demandojn, volo reprezentita \u0109u de ununura delegito, \u0109u de komitato delegita por plenumi la decidojn de plejmulto de interesi\u011dintoj.<\/p>\n En tia a\u016d alia kazo, ekzistas tre malka\u015dita a\u016dtoritato. Sed, jen grava demando: kio okazus al la unua vagonaro kiu ekmovi\u011dis se oni abolicius la a\u016dtoritaton de fervojaj laboristoj sur la respektindaj pasa\u011deroj? Tamen, la neceso de a\u016dtoritato, de ordonema a\u016dtoritato, ne povas esti pli evidenta ol en \u015dipo kiu estas en malproksima maro. Tie, dum dan\u011deraj momentoj, la vivo de \u0109iuj dependas de tuja kaj absoluta obeemo de \u0109iuj al la volo de nur unu homo.<\/p>\n Kiam mi prezentas tiajn argumentojn al la plej furiozaj kontra\u016d-autoritataj homoj, tiam ili ne scias tion, kion ili devas respondi; \u201cHa! Tio veras, tamen tio, kion ni donas al la delegitoj ne estas a\u016dtoritato, sed misio!\u201d. Tiuj sinjoroj pensas, ke ili \u015dan\u011dis la aferojn dum ili nur \u015dan\u011dis la nomojn. Jen la maniero, per kiu tiuj profundaj pensistoj mokas la homojn.<\/p>\n Ni do \u0135us rimarkis, ke, unuflanke, ia a\u016dtoritato, atribuita ajnmaniere, kaj, aliflanke, ia subordigo estas du aferoj, kiuj, sendepende de \u0109ia sociala organiza\u0135o, sin devigas al ni pro la kondi\u0109oj en kiuj ni produktas kaj cirkuligas la produktita\u0135ojn.<\/p>\n Ni vidis, krome, ke la materiaj kondi\u0109oj de produktado kaj cirkuligo neeviteble kompliki\u011das kune kun la disvolvi\u011do de la granda industrio kaj la granda agrikulturo kaj emas pli kaj pli grandigi la agad-kampon de tiu a\u016dtoritato. Do, estas absurde paroli pri la principo de a\u016dtoritato kvaza\u016d \u011di estus ia principo absolute malbona, kaj pri la principo de a\u016dtonomio kvaza\u016d \u011di estus ia principo absolute bona. La a\u016dtoritato kaj la a\u016dtonomio estas relativaj aferoj, kies sferoj diversas la\u016d la diversaj fazoj de la sociala evolui\u011do. Se la a\u016dtonomistoj limi\u011dus diri ke la la estonteca sociala organiza\u0135o limigos la a\u016dtoritaton \u0109e la limoj, ene de kiuj la kondi\u0109oj de produktado igas \u011din neevitebla, tiam ni povus interkonsenti; anstata\u016d fari tio, ili da\u016dre estas blindaj anta\u016d \u0109iuj faktoj, kiuj igas \u011din necesa kaj ribeli\u011das kontra\u016d la vorto.<\/p>\n Kial la kontra\u016d-a\u016dtoritataj homoj ne limi\u011das al stari\u011di kontra\u016d la politika a\u016dtoritato, kontra\u016d la \u015ctato? \u0108iuj socialistoj konsentas, ke la politika \u015ctato kaj, kun \u011di, la politika a\u016dtoritato malaperos konsekvence de venonta sociala revolucio; tio estas, ili konsentas, ke la publikaj funkcioj perdos siajn politikan aspekton kaj fari\u011dos simplaj administrajn funkciojn kiuj protektas la verajn socialajn interesojn. Sed la kontra\u016d-a\u016dtoritatuloj petas, ke la \u015ctato politika a\u016dtoritata estu aboliciita unufrape, e\u0109 anta\u016d ol la detrui\u011do de la socialaj kondi\u0109oj kiuj naskis \u011din. Ili petas, ke la unua ago de la revolucio estu la abolicio de la a\u016dtoritato. \u0108u vi iam vidis revolucion, sinjoroj? Revolucio certe estas la afero pli a\u016dtoritata kion oni povas imagi; \u011di estas la ago per kiu parto de la popolo altrudas sian volon al la alia parto per pafiloj, bajonetojn kaj pafilegoj, iloj pli a\u016dtoritataj ol multaj iloj; kaj la venkinta partio, se \u011di ne volas esti kombatita vane, devas teni sian potencon per la timo, kiun siaj armiloj inspiras al la reakciemuloj. \u0108u la Komuno de Parizo<\/a> da\u016drus e\u0109 unu tagon se \u011di ne uzus tian a\u016dtoritaton de popolo armita kontra\u016d la bur\u011doj? \u0108u ne veras, ke, male, ni devas beda\u016dri \u0109ar oni ne uzis tian a\u016dtoritaton sufi\u0109e? Tial, inter la jenaj du ebloj unu estas vero: a\u016d la kontra\u016d-a\u016dtoritatuloj ne scias, kion ili diras kaj, \u0109i-kaze, nur semas la konfuzi\u011don; a\u016d ili scias, kion ili diras kaj, \u0109i-kaze, perfidas la movadon de la laboristaro. Amba\u016dkaze, ili servas nur al la reakcio.<\/p>\n \n [1]<\/strong> Vi enirantoj, forlasu \u0109ian a\u016dtonomion! \u2013 Temas pri paralelismo al originala teksto de Dante Alighieri<\/a>, La Dia Komedio<\/em>. Alveninte Virgilio<\/a> kaj Dante<\/a> al la enirejo de infero, tiu \u0109i ektimi\u011das pro la \u015dildo legebla \u0109e la porto: “Lasciate ogne speranza, voi ch’intrate” – “Forlasu \u0109ian esperon, vi enirantoj”.<\/p>\n \n *******************************************************************<\/p>\n \n Escrito:<\/strong> Outubro de 1872 – Mar\u00e7o de 1873. \n Alguns socialistas abriram, nestes \u00faltimos tempos, uma campanha em regra contra aquilo a que chamam \u2018o princ\u00edpio da autoridade\u2019. Basta dizer-lhes que este ou aquele ato \u00e9 autorit\u00e1rio para que o condenem. Abusam de tal modo desta maneira sum\u00e1ria de proceder que \u00e9 preciso examinarmos a coisa mais atentamente. Autoridade, no sentido pr\u00f3prio da palavra, quer dizer: imposi\u00e7\u00e3o da vontade de outrem sobre a nossa; e, por outro lado, autoridade sup\u00f5e subordina\u00e7\u00e3o. Ora, na medida em que estas duas palavras soam mal e que a rela\u00e7\u00e3o que representam \u00e9 desagrad\u00e1vel para a parte subordinada, trata-se de saber se h\u00e1 meio de passar sem elas e se – dadas as atuais condi\u00e7\u00f5es da sociedade – poderemos dar \u00e0 vida um outro estado social no qual essa autoridade n\u00e3o tenha mais raz\u00e3o de existir e onde, por conseguinte, deva desaparecer.<\/p>\n Examinando as condi\u00e7\u00f5es econ\u00f4micas, industriais e agr\u00edcolas que est\u00e3o na base da atual sociedade burguesa, verificamos que tendem a substituir cada vez mais a a\u00e7\u00e3o isolada pela a\u00e7\u00e3o combinada dos indiv\u00edduos. A ind\u00fastria moderna substituiu as pequenas oficinas de produtores isolados pelas grandes f\u00e1bricas e oficinas onde centenas de oper\u00e1rios vigiam m\u00e1quinas complexas movidas pelo vapor; os carros e as camionetas nas grandes estradas s\u00e3o suplantados pelos comboios nas vias f\u00e9rreas, tal como as pequenas escunas e faluas \u00e0 vela o foram pelos barcos a vapor. A pr\u00f3pria agricultura caiu pouco a pouco no dom\u00ednio da m\u00e1quina e do vapor, os quais substituem lenta, mas inexoravelmente, os pequenos propriet\u00e1rios pelos grandes capitalistas que cultivam com a ajuda de oper\u00e1rios assalariados grandes superf\u00edcies de terrenos. Em todo o lado a a\u00e7\u00e3o independente dos indiv\u00edduos \u00e9 substitu\u00edda pela a\u00e7\u00e3o combinada, a complica\u00e7\u00e3o dos processos interdependentes. Mas, quem diz a\u00e7\u00e3o combinada, diz organiza\u00e7\u00e3o; ora, \u00e9 poss\u00edvel a organiza\u00e7\u00e3o sem a autoridade?<\/p>\n Suponhamos que uma revolu\u00e7\u00e3o social tenha destronado os capitalistas que presidem agora a produ\u00e7\u00e3o e a circula\u00e7\u00e3o das riquezas. Suponhamos, para nos colocarmos por completo no ponto de vista dos anti-autorit\u00e1rios, que a terra e os instrumentos de trabalho se tornaram a propriedade coletiva dos trabalhadores que os empregam. A autoridade ter\u00e1 desaparecido ou ter\u00e1 pura e simplesmente mudado de forma? Vejamos.<\/p>\n Tomemos por exemplo uma fia\u00e7\u00e3o de algod\u00e3o. O algod\u00e3o deve passar pelo menos por seis opera\u00e7\u00f5es sucessivas antes de ser reduzido a fio, opera\u00e7\u00f5es que se fazem, na sua maioria, em salas diferentes. Al\u00e9m disso, para manter as m\u00e1quinas em movimento, \u00e9 preciso um engenheiro que vigie a m\u00e1quina a vapor, mec\u00e2nicos para as repara\u00e7\u00f5es cotidianas e numerosos serventes que transportem os produtos de uma sala para a outra, etc.<\/p>\n Todos estes oper\u00e1rios, homens, mulheres e crian\u00e7as s\u00e3o obrigados a come\u00e7ar e a acabar o seu trabalho a horas determinadas pela autoridade do vapor que n\u00e3o se importa com a autonomia individual. \u00c9 preciso, pois, primeiramente, que os oper\u00e1rios se entendam quanto \u00e0s horas de trabalho, e que essas horas, uma vez fixadas, se tornem a regra para todos, sem nenhuma exce\u00e7\u00e3o. Depois, em cada uma das salas e constantemente, surgem quest\u00f5es de detalhe sobre o modo de produ\u00e7\u00e3o, sobre a distribui\u00e7\u00e3o dos materiais, etc., quest\u00f5es que \u00e9 preciso resolver imediatamente, sob pena de ver parar toda a produ\u00e7\u00e3o; quer se resolvam pela decis\u00e3o de um delegado proposto por cada ramo de trabalho, ou, se poss\u00edvel, pelo voto da maioria, a vontade individual deve sempre subordinar-se; quer isto dizer que as quest\u00f5es ser\u00e3o resolvidas autoritariamente. O mecanismo autom\u00e1tico de uma grande f\u00e1brica \u00e9 bem mais tir\u00e2nico do que alguma vez o conseguir\u00e3o ser os pequenos capitalistas que empregam os oper\u00e1rios. Pelo menos nas horas de trabalho pode-se escrever na porta da f\u00e1brica: Lasciate ogni autonomia voi che entrate! [1N<\/a>]. Se, pela ci\u00eancia e pelo seu g\u00eanio inventivo, o homem submeteu as for\u00e7as da natureza, estas se vingam submetendo-o, j\u00e1 que delas se usa, a um verdadeiro despotismo independente de qualquer organiza\u00e7\u00e3o social. Querer abolir a autoridade na grande ind\u00fastria, \u00e9 querer abolir a pr\u00f3pria ind\u00fastria, \u00e9 destruir a fia\u00e7\u00e3o a vapor para voltar \u00e0 roca de fiar. Tomemos, como outro exemplo, a estrada de ferro. Tamb\u00e9m a\u00ed, a coopera\u00e7\u00e3o de uma infinidade de indiv\u00edduos \u00e9 absolutamente necess\u00e1ria, coopera\u00e7\u00e3o que deve ter lugar em horas bem precisas para que n\u00e3o ocorram desastres. Tamb\u00e9m a\u00ed, a primeira condi\u00e7\u00e3o para o seu uso \u00e9 uma vontade dominante que resolva todas as quest\u00f5es subordinadas, vontade representada quer por um \u00fanico delegado, quer por um comit\u00ea encarregado de executar as decis\u00f5es de uma maioria de interessados.<\/p>\n Num ou noutro caso, h\u00e1 uma autoridade muito pronunciada. Mas, o que \u00e9 mais: que aconteceria ao primeiro comboio que partisse caso se abolisse a autoridade dos empregados da estrada de ferro sobre os senhores passageiros? Por\u00e9m, a necessidade da autoridade, e de uma autoridade imperiosa, n\u00e3o pode ser mais evidente que num navio em alto mar. A\u00ed, no momento do perigo, a vida de todos depende da obedi\u00eancia instant\u00e2nea e absoluta de todos \u00e0 vontade de um \u00fanico.<\/p>\n Quando avan\u00e7o tais argumentos contra os mais furiosos anti-autorit\u00e1rios, estes n\u00e3o sabem o que responder:”Ah! Isso \u00e9 verdade, mas o que damos aos delegados n\u00e3o \u00e9 uma autoridade, mas sim uma miss\u00e3o!”. Estes senhores julgam ter mudado as coisas quando s\u00f3 mudaram os nomes. Eis como estes profundos pensadores gozam com as pessoas.<\/p>\n Acabamos, pois de ver que, por um lado, certa autoridade, atribu\u00edda n\u00e3o importa como, e, por outro lado, certa subordina\u00e7\u00e3o s\u00e3o coisas que, independentemente de toda a organiza\u00e7\u00e3o social, se imp\u00f5em a n\u00f3s devido \u00e0s condi\u00e7\u00f5es nas quais produzimos e fazemos circular os produtos.<\/p>\n Vimos, al\u00e9m disso, que as condi\u00e7\u00f5es materiais de produ\u00e7\u00e3o e da circula\u00e7\u00e3o se complicam inevitavelmente com o desenvolvimento da grande ind\u00fastria e da grande agricultura e tendem cada vez mais a estender o campo dessa autoridade. \u00c9, pois, absurdo falar do princ\u00edpio da autoridade como de um princ\u00edpio mau em absoluto, e do princ\u00edpio da autonomia como de um princ\u00edpio bom em absoluto. A autoridade e a autonomia s\u00e3o coisas relativas cujos dom\u00ednios variam nas diferentes fases da evolu\u00e7\u00e3o social. Se os autonomistas se limitassem a dizer que a organiza\u00e7\u00e3o social do futuro restringir\u00e1 a autoridade aos limites no interior dos quais as condi\u00e7\u00f5es de produ\u00e7\u00e3o a tornam inevit\u00e1vel, poder\u00edamos entender-nos; em vez disso, permanecem cegos perante todos os fatos que a tornam necess\u00e1ria, e levantam-se contra a palavra.<\/p>\n Porque \u00e9 que os anti-autorit\u00e1rios n\u00e3o se limitam a erguer-se contra a autoridade pol\u00edtica, contra o Estado? Todos os socialistas concordam em que o Estado pol\u00edtico e com ele a autoridade pol\u00edtica desaparecer\u00e3o como conseq\u00fc\u00eancia da pr\u00f3xima revolu\u00e7\u00e3o social, ou seja, que as fun\u00e7\u00f5es p\u00fablicas perder\u00e3o o seu car\u00e1ter pol\u00edtico e se transformar\u00e3o em simples fun\u00e7\u00f5es administrativas protegendo os verdadeiros interesses sociais. Mas os anti-autorit\u00e1rios pedem que o Estado pol\u00edtico autorit\u00e1rio seja abolido de um golpe, antes mesmo que se tenham destru\u00eddo as condi\u00e7\u00f5es sociais que o fizeram nascer. Pedem que o primeiro ato da revolu\u00e7\u00e3o social seja a aboli\u00e7\u00e3o da autoridade. J\u00e1 alguma vez viram uma revolu\u00e7\u00e3o, estes senhores? Uma revolu\u00e7\u00e3o \u00e9 certamente a coisa mais autorit\u00e1ria que se possa imaginar; \u00e9 o ato pelo qual uma parte da popula\u00e7\u00e3o imp\u00f5e a sua vontade \u00e0 outra por meio das espingardas, das baionetas e dos canh\u00f5es, meios autorit\u00e1rios como poucos; e o partido vitorioso, se n\u00e3o quer ser combatido em v\u00e3o, deve manter o seu poder pelo medo que as suas armas inspiram aos reacion\u00e1rios. A Comuna de Paris<\/a> teria durado um dia que fosse se n\u00e3o se servisse dessa autoridade do povo armado face aos burgueses? N\u00e3o ser\u00e1 verdade que, pelo contr\u00e1rio, devemos lamentar que n\u00e3o se tenha servido dela suficientemente? Assim, das duas uma: ou os anti-autorit\u00e1rios n\u00e3o sabem o que dizem, e, nesse caso, s\u00f3 semeiam a confus\u00e3o; ou, sabem-no, e, nesse caso, atrai\u00e7oam o movimento do proletariado. Tanto num caso como noutro, servem \u00e0 rea\u00e7\u00e3o.<\/p>\n \n [1N<\/a>] V\u00f3s que aqui entrais, abandonai toda a autonomia! – Trata-se de um paralelismo ao texto original de Dante Alighieri<\/a>, A Divina Com\u00e9dia. Chegando Virg\u00edlio<\/a> e Dante<\/a> \u00e0 entrada do inferno, este se assombra com a inscri\u00e7\u00e3o que se l\u00ea no portal: “Lasciate ogne speranza, voi ch’intrate” -“Deixai toda esperan\u00e7a, \u00f3 v\u00f3s que entrais”.<\/p>\n \n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pri la A\u016dtoritato Frederiko Engelso Marto 1873 Verkita en: Oktobro 1872 – Marto 1873 Unua Eldono: Decembro 1873 en Artikolaro “Almancco Republicano per l’anno de 1874”. Fonto: \u201cSobre a Autoridade\u201d, teksto en la portugala, trovebla…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7,11,13],"tags":[33,73,80],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/370"}],"collection":[{"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=370"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/370\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=370"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=370"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=370"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nUnua Eldono: <\/strong>Decembro 1873 en Artikolaro “Almancco Republicano per l’anno de 1874”.
\nFonto:<\/strong> \u201cSobre a Autoridade\u201d, teksto en la portugala, trovebla \u0109e Marxists Internet Archive<\/a>.
\nTraduko de:<\/strong> Vitor Luiz Rigoti dos Anjos, Julio 2010.
\nKopirajtoj:<\/strong> Vitor Luiz Rigoti dos Anjos, 2010. Kopio a\u016d disdonado de tiu \u0109i dokumento estas libera kaj senlime garantiita je kondi\u0109oj de GNU Free Documentation License.<\/p>\n
\nSobre a Autoridade<\/h1>\n
Friedrich Engels<\/h2>\n
Mar\u00e7o de 1873<\/h3>\n
\n<\/strong>Primeira Edi\u00e7\u00e3o:<\/strong> Dezembro de 1873 na Colet\u00e2nea”Almancco Republicano per l’anno de 1874″.
\nFonte:<\/strong> Sobre a Autoridade, texto em Galego dispon\u00edvel em\u00a0Marxists Internet Archive<\/a>.
\nTradu\u00e7\u00e3o de:<\/strong> Paulo Henrique Oliveira Porto de Amorim para o\u00a0Marxists Internet Archive<\/a>, setembro de 2005.
\nHTML de:<\/strong> Fernando A. S. Ara\u00fajo para o\u00a0Marxists Internet Archive<\/a>, outubro de 2005.
\nDireitos de Reprodu\u00e7\u00e3o: <\/strong>Marxists Internet Archive<\/a> (marxists.org), 2005. A c\u00f3pia ou distribui\u00e7\u00e3o deste documento \u00e9 livre e indefinidamente garantida nos termos da GNU Free Documentation License.<\/p>\n
\n