{"id":1147,"date":"2018-10-14T00:28:34","date_gmt":"2018-10-14T03:28:34","guid":{"rendered":"http:\/\/vitorluiz.6te.net\/?p=1147"},"modified":"2018-10-14T00:28:34","modified_gmt":"2018-10-14T03:28:34","slug":"homoj-au-masinoj-antonio-gramsci","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/vitor.6te.net\/?p=1147","title":{"rendered":"Homoj a\u016d Ma\u015dinoj –\u00a0Antonio Gramsci"},"content":{"rendered":"

Homoj a\u016d Ma\u015dinoj –\u00a0<\/strong>Antonio Gramsci
\n<\/strong>La 24-an de decembro 1916<\/strong>
\nUnua Eldono: <\/strong>\u201cAvanti<\/a>!\u201d<\/em>, jaro XX, n-ro 351, la 24-an de decembro 1916.
\nFonto:<\/strong>\u00a0GRAMSCI, Antonio. Cronache Torinesi<\/em> (1913 \u2013 1917). Torino: Einaudi, 1980. (A cura di Sergio Caprioglio). pp. 669 \u2013 671.
\nTraduko:<\/strong>\u00a0Vitor Luiz Rigoti dos Anjos (komentoj, sugestoj kaj kritikoj bonvenas!)
\nKopirajtoj:<\/strong>\u00a0La kopiado a\u016d distribuado de tiu \u0109i traduko estas libera kaj senfine garantiata la\u016d la reguloj de GNU Free Documentation License.<\/p>\n

La mallonga diskutado okazinta dum lasta kunveno inter niaj kamaradoj kaj kelkaj reprezentantoj de la plejmulto concerne la programojn por la profesiula instruado bezonas ricevi komentojn, kvankam mallonge kaj resume. La rimarko de kamarado Zini (\u201cLa humanista frakcio kaj la profesiula frakcio ankora\u016d sin frapas pri populara instruado: oni provas fandi ilin, sed oni ne forgesu, ke anta\u016d ol la laboristo ekzistas la homo, al kiu oni ne devas forpreni la eblon movi\u011di ene de la plej ampleksaj horizontoj de la spirito por subigi lin al la ma\u015dino\u201d) kaj la protestoj de la urba konsilanto Sincero kontra\u016d la filozofio (\u201cla filozofio trovas kontra\u016dulojn special tiam, kiam \u011di asertas verojn kiuj vundas la partikularajn interesojn) ne estas simplaj epizodoj polemikaj kaj kontingencaj: ili estas konfliktoj necesaj inter tiuj, kiuj reprezentas principojn fundamente malsamajn.<\/p>\n

1. Nia partio ankora\u016d ne esprimis sian ideon pri konkreta lerneja programo kiu estas malsama ol la tradiciaj programoj. Ni kontenti\u011dis, \u011dis nun, aserti la \u011deneralan principon de kulturo, \u0109u elementa, \u0109u profesiula, \u0109u altnivela, kaj ni disvolvis tian principon, disvastigante \u011din vigle kaj energie. Ni povas aserti, ke la malapero de analfabeteco en Italio ne \u015duldigas tiom al la le\u011doj pri la deviga instruado kiom al la spirita vivo, al la sento de kelkaj determinoj bezonataj al la interna vivo, kiujn la socialista propagando sciis inspiri al la proletaj tavoloj de la itala popolo. Tamen, ni ne iris pluen. En Italio, la lernejo da\u016dre estas organizo klare bur\u011da, en la plej malbona senco de tiu vorto. Al la lernejoj mez-nivela kaj alt-nivela, kiuj apartenas al la \u015ctato, tio estas, kiuj estas pagataj per \u011deneralaj enspezoj kaj, do, anka\u016d per la rektaj impostoj pagataj de proletaro, nur povas iri la junaj gefiloj de la bur\u011da klaso, kiuj \u011duas la ekonomikan sendependecon bezonata por studi trankvile. Proleto, e\u0109 inteligente, e\u0109 posedanta \u0109iujn bezonatajn eblojn por fari\u011di homo plena je kulturo, estas altrudata dama\u011di siajn kvalitojn en diversaj laboroj, a\u016d fari\u011di obstinulo, memlernisto, tio estas (krom kelkaj homoj), duon-homo, homo kiu ne povas doni \u0109ion kion li povus se li sukcesus fari\u011di completa kaj forta en la lerneja instruado. La kulturo estas privilegio. La lernejo estas privilegio. Kaj ni ne volas, ke \u011di tiel estu. \u0108iuj gejunuloj devus esti egalaj koncerne la kulturon. La \u015ctato ne devas pagi, per \u0109ies mono, anka\u016d por la gefiloj mezkvalitaj kaj idiotaj de ri\u0109uloj, dum \u011di ekskludas la gefilojn inteligentajn kaj kapablajn de la proletoj. Nur povas studi en lernejoj mez-nivela kaj alt-nivela tiuj, kiuj scias montri, ke ili estas kapablaj lerni tie. Se la \u011denerala intereso estas, ke tiaj lernejoj ekzistu kaj estu tenata kaj reguligita de la \u015ctato, la \u011denerala intereso anka\u016d estas, ke en \u011di studu \u0109iuj, kiuj estas inteligentaj, sendepende de ilia ekonomika kondi\u0109o. La sufero de la kolektivo estas justa nur tiam, kiam \u011di okazas por la bono de tiuj, kiuj estas meritaj. La sufero de la kolektivo, tial, devas utili speciale por doni al meritantoj tian ekonomikan sendependecon bezonata por ke ili trankvile dedi\u0109u sian propran tempon al studado kaj sukcesu studi serioze.<\/p>\n

2. La proletaro, kiu estas ekskludita de la lernejoj de meza kaj alta gradoj danke al aktualaj sociaj kondi\u0109oj determinantaj ian speciali\u011don al la homoj \u2013 kontra\u016dnaturan, \u0109ar \u011di ne estas bazita sur la diferenco de kapabloj kaj, do, dama\u011deman kaj frakaseman al la produktado \u2013, nur povas ali\u011di al paralelaj lernejoj: teknikaj kaj profesiaj. Tiuj \u0109i, starigitaj per demokratiaj kriterioj de la ministro Kasati, suferis, pro la bezonoj kontra\u016ddemokratiaj de la \u015dtata bilanco, grandan transformon, kiu multe \u015dan\u011dis ties naturon. Plejmulto el ili estas, ekde nun, senutila ripeto de la klasikaj lernejoj, kaj anka\u016d naiva enfluejo por la dungismo malalt-bur\u011da. La ali\u011d-kotizoj en da\u016dra kreskado, kune kun la konkretaj ebloj kiujn la lernejoj donas en la praktika vivo, anka\u016d igis ilin esti privilegio kaj, krome, la proletaro estas ekskludata de ili, a\u016dtomate kaj plejparte, pro la necerta kaj aleatora vivo kiun la salajrulo estas devigata travivi; vivo, kiu certe ne estas la plej favora por profite da\u016drigi kurson kaj studi.<\/p>\n

3. La proletaro bezonas lernejon sen interesoj. Lernejo, kie oni donas al la junulo la eblon formi sin, fari\u011di persono, akiri tiujn \u011deneralajn kriteriojn utilaj al disvolvi\u011do de sia karaktero. Resume, humanista lernejo komprenita same kiel la antikvuloj kaj, anta\u016d kelkaj jarcentoj, la homoj de la Renesanco komprenis. Lernejo, kiu ne hipoteku la estontecon de la junulo kaj ne konstriktu ties volon, inteligentecon, formi\u011dantan konsciencon tiel, ke \u011di movi\u011du la\u016d direkto, kies celon oni determinis anta\u016de. Lernejo de libereco kaj de libera iniciato, ne lernejo de sklaveco kaj mekanikeca direktado. Anka\u016d la gefiloj de proletoj devas havi anta\u016d si \u0109iujn eblojn, \u0109iujn liberajn kampojn por realigi sian propran individuecon en plej bona maniero kaj, tial, en la plej produktema maniero por ili kaj por la kolektivo. La profesiula lernejo ne devas fari\u011di nesto de monstretoj akrege instruitaj al ia ofico, sen \u011deneralaj ideoj, sen animo kaj nur kun okulo neerarema kaj mano firma. Anka\u016d per la profesia kulturo eblas aperigi personon el la junulo, kondi\u0109e, ke la kulturo estu edukema kaj ne nur informema, a\u016d ne nur praktika kaj manlabora. La urba konsilanto Sincero, kiu estas industriulo, estas filistro tro\u015dparema dum li protestas kontra\u016d la filozofio.<\/p>\n

Estas certe, ke al la industriuloj avarege bur\u011daj estas pli utile havi laboristoj-ma\u015dinojn ol laboristoj-homojn. Sed la suferoj al kiuj la tuta kolektivo submetas sin libervole, por plibonigi sin mem kaj elvenigi el sia sino la plej bonajn kaj plej perfektajn homojn kiuj plialtigos la kolektivon ankora\u016d plu, devas havi bonfarajn rezultojn por la tuta kolektivo, ne nur por unu kategorio a\u016d unu socia klaso.<\/p>\n

Temas pri problemo de rajto kaj de forto. Kaj la proletaro devas esti atenta por ne suferi novan trompon aldone al tiom da trompoj kiujn \u011di jam suferas.<\/p>\n

******************************************************************************
\nHomens ou M\u00e1quinas –\u00a0<\/strong>Antonio Gramsci
\n<\/strong>24 de dezembro de 1916<\/strong>
\nPrimeira Edi\u00e7\u00e3o:<\/strong>\u201cAvanti<\/a>!\u201d<\/em>, ano XX, n.351, 24 de dezembro de 1916.
\nFonte:<\/strong>\u00a0GRAMSCI, Antonio. Cronache Torinesi (1913 \u2013 1917). Torino: Einaudi, 1980. (A cura di Sergio Caprioglio). pp. 669 \u2013 671.
\nTradu\u00e7\u00e3o:<\/strong>\u00a0Thiago Chagas Oliveira para o\u00a0Marxists Internet Archive<\/a>.
\nHTML:\u00a0<\/strong>Fernando A. S. Ara\u00fajo<\/a><\/u>, Junho 2007.
\nDireitos de Reprodu\u00e7\u00e3o:\u00a0<\/strong>A c\u00f3pia ou distribui\u00e7\u00e3o deste documento \u00e9 livre e indefinidamente garantida nos termos da GNU Free Documentation License.
\nFonte:<\/strong>\u00a0https:\/\/www.marxists.org\/portugues\/gramsci\/1916\/12\/24.htm, visitado em 13\/08\/2018.<\/p>\n

A breve discuss\u00e3o ocorrida na \u00faltima reuni\u00e3o entre os nossos companheiros e alguns representantes da maioria a prop\u00f3sito dos programas para o ensino profissional merece ser comentada, ainda que de forma breve e resumida. A observa\u00e7\u00e3o do companheiro Zini (\u201cA corrente human\u00edstica e a profissional ainda chocam-se no campo do ensino popular: ocorre tentar fundi-las, mas n\u00e3o se deve esquecer que antes do oper\u00e1rio existe o homem, ao qual n\u00e3o deve ser retirada a possibilidade de movimento nos mais amplos horizontes do esp\u00edrito para submet\u00ea-lo subitamente \u00e0 m\u00e1quina\u201d) e os protestos do vereador Sincero contra a filosofia (a filosofia encontra especialmente advers\u00e1rios quando afirma verdades que ferem os interesses particulares) n\u00e3o s\u00e3o simples epis\u00f3dios pol\u00eamicos contingentes: s\u00e3o conflitos necess\u00e1rios entre quem representa princ\u00edpios fundamentalmente diversos.<\/p>\n

1. O nosso partido ainda n\u00e3o se pronunciou sobre um programa escolar concreto que se diferencie dos tradicionais. Contentamo-nos, at\u00e9 agora, em afirmar o princ\u00edpio geral da cultura, seja elementar, profissional ou superior, e desenvolvemos este princ\u00edpio, o difundido com vigor e energia. Podemos afirmar que a diminui\u00e7\u00e3o do analfabetismo na It\u00e1lia n\u00e3o se deve tanto \u00e0s leis sobre o ensino obrigat\u00f3rio quanto \u00e0 vida espiritual, ao sentimento de certas determina\u00e7\u00f5es necess\u00e1rias \u00e0 vida interior, que a propaganda socialista soube suscitar nos estratos prolet\u00e1rios do povo italiano. Mas n\u00e3o fomos mais do que isso. Na It\u00e1lia, a escola continua a ser um organismo francamente burgu\u00eas, no pior sentido da palavra. A escola m\u00e9dia e superior, que \u00e9 do Estado, isto \u00e9, paga com receitas gerais, e, portanto, tamb\u00e9m com os impostos diretos pagos pelo proletariado, n\u00e3o pode ser freq\u00fcentada a n\u00e3o ser pelos jovens filhos da burguesia, que gozam de independ\u00eancia econ\u00f4mica necess\u00e1ria para a tranq\u00fcilidade dos estudos. Um prolet\u00e1rio, ainda que inteligente, ainda que possua todos meios necess\u00e1rios para tornar-se homem de cultura, \u00e9 constrangido a estragar suas qualidades em atividades diversas, ou a se transformar num obstinado, um autodidata, isto \u00e9 (com as devidas exce\u00e7\u00f5es), um meio homem, um homem que n\u00e3o pode dar tudo o que poderia caso tivesse se completado e fortalecido na disciplina da escola. A cultura \u00e9 um privil\u00e9gio. A escola \u00e9 um privil\u00e9gio. E n\u00f3s n\u00e3o queremos que seja assim. Todos os jovens deveriam ser iguais diante da cultura. O Estado n\u00e3o deve pagar, com o dinheiro de todos, tamb\u00e9m para os filhos med\u00edocres e idiotas dos ricos, ao passo que exclui os filhos inteligentes e capazes dos prolet\u00e1rios. A escola m\u00e9dia e superior deve ser feita somente por aqueles sabem demonstrar que s\u00e3o dignos delas. Se \u00e9 do interesse geral que ela exista e seja mantida e regulada pelo Estado, \u00e9 tamb\u00e9m do interesse geral que possam ter acesso a ela todos os que s\u00e3o inteligentes, qualquer que seja sua potencialidade econ\u00f4mica. O sacrif\u00edcio da coletividade somente \u00e9 justificado quando \u00e9 usado em benef\u00edcio de quem o merece. O sacrif\u00edcio da coletividade, por isso, deve servir especialmente para dar aos que merecem aquela independ\u00eancia econ\u00f4mica que \u00e9 necess\u00e1ria para poder dedicar tranquilamente o pr\u00f3prio tempo ao estudo e poder estudar seriamente.<\/p>\n

2. O proletariado, que est\u00e1 exclu\u00eddo das escolas de cultura m\u00e9dia e superior por causa das atuais condi\u00e7\u00f5es da sociedade, que determinam certa especializa\u00e7\u00e3o nos homens \u2013 antinatural, j\u00e1 que n\u00e3o baseada na diferen\u00e7a de capacidades e, portanto, destruidora e prejudicial \u00e0 produ\u00e7\u00e3o \u2013 tem de ingressar nas escolas paralelas: t\u00e9cnicas e profissionais. Estas, institu\u00eddas com crit\u00e9rios democr\u00e1ticos pelo ministro Casati, sofreram, em face das necessidades antidemocr\u00e1ticas do balan\u00e7o estatal, uma transforma\u00e7\u00e3o que, em grande parte, as desnaturou. S\u00e3o, de agora em diante, em grande parte, uma repeti\u00e7\u00e3o in\u00fatil das escolas cl\u00e1ssicas, bem como um inocente desaguadouro para o empreguismo pequeno-burgu\u00eas. As taxas de matr\u00edcula em cont\u00ednua ascens\u00e3o, assim como as possibilidades concretas que d\u00e3o para a vida pr\u00e1tica, fizeram tamb\u00e9m delas um privil\u00e9gio e, de resto, o proletariado \u00e9 exclu\u00eddo, automaticamente e em sua grande maioria, por causa da vida incerta e aleat\u00f3ria que o assalariado \u00e9 obrigado a viver; vida que, seguramente, n\u00e3o \u00e9 a mais prop\u00edcia para seguir com proveito um curso de estudos.<\/p>\n

3. O proletariado necessita de uma escola desinteressada. Uma escola que seja dada ao menino a possibilidade de formar-se, de tornar-se um homem, de adquirir aqueles crit\u00e9rios gerais que servem para o desenvolvimento do car\u00e1ter. Em suma, uma escola humanista, como entendiam os antigos e, mais recentemente, os homens do Renascimento. Uma escola que n\u00e3o hipoteque o futuro do menino e constrinja sua vontade, sua intelig\u00eancia, sua consci\u00eancia em forma\u00e7\u00e3o a mover-se num sentido cujo objetivo seja prefixado. Uma escola de liberdade e de livre iniciativa, n\u00e3o uma escola de escravid\u00e3o e de orienta\u00e7\u00e3o mec\u00e2nica. Tamb\u00e9m os filhos dos prolet\u00e1rios devem possuir diante de si todas as possibilidades, todos os campos livres para poder realizar sua pr\u00f3pria individualidade da melhor forma e, por isso, do modo mais produtivo para eles e para a coletividade. A escola profissional n\u00e3o deve se transformar numa incubadora de pequenos monstros aridamente instru\u00eddos para um of\u00edcio, sem id\u00e9ias gerais, sem alma, mas apenas com olho infal\u00edvel e m\u00e3o firme. Tamb\u00e9m atrav\u00e9s da cultura profissional \u00e9 poss\u00edvel fazer brotar do menino um homem; desde que essa cultura seja educativa e n\u00e3o s\u00f3 informativa, ou n\u00e3o s\u00f3 pr\u00e1tica e manual. O vereador Sincero, que \u00e9 um industrial, \u00e9 um burgu\u00eas demasiadamente mesquinho quando protesta contra a filosofia.<\/p>\n

\u00c9 certo que, para os industriais mesquinhamente burgueses, pode ser mais \u00fatil ter oper\u00e1rios-m\u00e1quinas em vez de oper\u00e1rios-homens. Mas os sacrif\u00edcios ao qual toda a coletividade se submete voluntariamente, a fim de melhorar a si mesma e fazer nascer do seu seio os melhores e mais perfeitos homens, que a elevem ainda mais, devem repercutir beneficamente sobre toda a coletividade e n\u00e3o s\u00f3 sobre uma categoria ou uma classe.<\/p>\n

\u00c9 um problema de direito e de for\u00e7a. E o proletariado deve estar alerta, para n\u00e3o sofrer um novo abuso, al\u00e9m dos tantos que j\u00e1 sofre.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"