{"id":1029,"date":"2015-09-26T21:51:32","date_gmt":"2015-09-27T00:51:32","guid":{"rendered":"http:\/\/vitorluiz.6te.net\/?p=1029"},"modified":"2015-09-26T21:51:32","modified_gmt":"2015-09-27T00:51:32","slug":"alia-maniero-solvi-la-kverelojn-leonardo-boff-eo-pt","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/vitor.6te.net\/?p=1029","title":{"rendered":"Alia maniero solvi la kverelojn – Leonardo Boff – EO PT"},"content":{"rendered":"\n\n\n<\/colgroup>\n\n\n

Uma outra forma de resolver os conflitos<\/p>\n

* Leonardo Boff<\/p>\n

A humanidade, especialmente, sob o patriarcado, conheceu conflitos de toda ordem. A forma predominante de resolv\u00ea-los foi e \u00e9 a utiliza\u00e7\u00e3o da viol\u00eancia, para dobrar o outro e enquadr\u00e1-lo numa determinada ordem. Esse \u00e9 o pior dos caminhos, pois deixa nos vencidos um rastro de amargura, humilha\u00e7\u00e3o e de vontade de vingan\u00e7a. Estes sentimentos suscitam uma espiral da viol\u00eancia que hoje ganha especialmente a forma de terrorismo, express\u00e3o da vingan\u00e7a dos humilhados. Ser\u00e1 esta o \u00fanica forma de os seres humanos resolverem suas contendas?<\/p>\n

Houve algu\u00e9m que se considerava \u201cum louco de Deus\u201d(pazzus Dei), Francisco de Assis que poderia ser tamb\u00e9m o atual Francisco de Roma que perseguiu outro caminho. O anterior era o de ganha-perde. Este \u00faltimo, o ganha-ganha, esvaziando as bases para o esp\u00edrito belicoso. Tomemos exemplos da pr\u00e1tica de Francisco de Assis. Sua sauda\u00e7\u00e3o usual era desejar a todos: \u201cpaz e bem\u201d. Pedia aos seguidores:\u201dTodo aquele que se aproximar, seja amigo ou inimigo, ladr\u00e3o ou bandido, recebam-no com bondade\u201d(Regra n\u00e3o bulada,7).\n<\/p>\n

Consideremos a estrat\u00e9gia de Francisco face \u00e0 viol\u00eancia. Tomemos duas legendas, que, como legendas, guardam o esp\u00edrito melhor que a letra dos fatos: os ladr\u00f5es do Borgo San Sepolcro e o lobo de Gubbio (Fioretti, c. 21).\n<\/p>\n

Um bando de ladr\u00f5es se escondiam nos bosques e saqueavam a redondeza e os transeuntes. Movidos pela fome foram ao eremit\u00e9rio dos frades para pedir comida. S\u00e3o atendidos mas n\u00e3o sem remor\u00e7os destes:\u201dN\u00e3o \u00e9 justo que demos esmola a esta casta de ladr\u00f5es que tanto mal faz neste mundo\u201d. Apresentam a quest\u00e3o a Francisco. Este sugeriu a seguinte estrat\u00e9gia: levar ao bosque p\u00e3o e vinho e gritar-lhes:\u201dIrm\u00e3os ladr\u00f5es, vinde c\u00e1; somos irm\u00e3os e lhes trouxemos p\u00e3o e vinho. Felizes, comem e bebem. Em seguida falem-lhe de Deus; mas n\u00e3o lhes pe\u00e7am que abandonem a vida que levam porque seria pedir demais; apenas pe\u00e7am que ao assaltar, n\u00e3o fa\u00e7am mal \u00e0s pessoas. Numa outra vez, aconselha Francisco, levem coisa melhor: queijo e ovos. Mais felizes ainda os ladr\u00f5es se refestelam. Mas ouvem a exorta\u00e7\u00e3o dos frades: \u201clarguem esta vida de fome e sofrimento; deixem de roubar; convertam-se ao trabalho que o bom Deus vai providenciar o necess\u00e1rio para o corpo e para a alma\u201d. Os ladr\u00f5es, comovidos por tanta bondade, deixam aquela vida e alguns at\u00e9 se fizeram frades.<\/p>\n

Aqui se renuncia ao dedo em riste acusando e condenando em nome da aproxima\u00e7\u00e3o calorosa e da confian\u00e7a na energia escondida neles de ser outra coisa que ladr\u00f5es. Supera-se todo maniqueismo que distribui a bondade de um lado e a maldade do outro. Na verdade, em cada um se esconde um poss\u00edvel ladr\u00e3o e um poss\u00edvel frade. Com terno afeto se pode resgatar o frade escondido dentro do ladr\u00e3o. E ocorreu.<\/p>\n

Claramente aparece esta estrat\u00e9gia da ren\u00fancia da viol\u00eancia na legenda do lobo de Gubbio que atacava a popula\u00e7\u00e3o da pequena cidade. Supera-se de novo a esquematiza\u00e7\u00e3o: de um lado o \u201clobo grand\u00edssimo, terr\u00edvel e feroz\u201d e do outro o povo bom, cheio de medo e armado. Dois atores se enfrentam cuja \u00fanica rela\u00e7\u00e3o \u00e9 a viol\u00eancia e a destrui\u00e7\u00e3o m\u00fatua. A estrat\u00e9gia de Francisco n\u00e3o \u00e9 buscar uma tr\u00e9gua ou um equil\u00edbrio de for\u00e7as sob a \u00e9gide do medo. Nem toma partido de um lado ou de outro, num falso farisaismo: \u201cmau \u00e9 o outro, n\u00e3o eu, e por isso deve ser destru\u00eddo\u201d. Ningu\u00e9m se pergunta se dentro de cada um n\u00e3o pode se esconder um lobo mau e e ao mesmo tempo um bom cidad\u00e3o?<\/p>\n

O caminho de Francisco \u00e9 desocultar esta uni\u00e3o dos opostos e aproximar a ambos para que possam fazer um pacto de paz. Vai ao lobo e lhe diz:\u201dirm\u00e3o lobo, \u00e9s homicida p\u00e9ssimo e mereces a forca; mas tamb\u00e9m reconhe\u00e7o que \u00e9 pela fome que fazes tanto mal. Vamos fazer um pacto: a popula\u00e7\u00e3o vai te alimentar e tu deixar\u00e1s de amea\u00e7\u00e1-la\u201d. Em seguida se dirige \u00e0 popula\u00e7\u00e3o e lhes prega:\u201dvoltem-se para Deus, deixem de pecar. Garantam alimento suficiente ao lobo e assim Deus os livrar\u00e1 dos castigos eternos e do lobo mau\u201d. Diz a legenda que a cidadezinha mudou de h\u00e1bitos, decidiu alimentar o lobo e este passeava entre todos, como se fosse um manso cidad\u00e3o.<\/p>\n

Houve int\u00e9rpretes que leram essa legenda como uma met\u00e1fora da luta de classes. Pode ser. O fato \u00e9 que a paz consequida n\u00e3o foi a vit\u00f3ria de um dos lados, mas a supera\u00e7\u00e3o dos lados e dos partidos. Cada um cedeu, verificou-se o ganha-ganha e irrompeu a paz que n\u00e3o existe em si, mas que \u00e9 fruto de uma constru\u00e7\u00e3o coletiva entre os cidad\u00e3os e o lobo.\n<\/p>\n

Conclus\u00e3o: Francisco n\u00e3o acirrou as contradi\u00e7\u00f5es nem remexeu a dimens\u00e3o sombria onde se acoitam os \u00f3dios. Confiou na capacidade humanizadora da bondade, do di\u00e1logo e da mutua confian\u00e7a. N\u00e3o foi um ing\u00eanuo. Sabia que vivemos na \u201cregio dissimilitudinis\u201d, no mundo das desigualdades (Fioretti c. 37). Mas n\u00e3o se resignou a esta situa\u00e7\u00e3o decadente. Intu\u00eda que para al\u00e9m da amargura, vigora no fundo de cada criatura uma bondade ignorada a ser resgatada. E o foi.<\/p>\n

Chegar\u00e1 o dia em que os seres humanos assumir\u00e3o a intelig\u00eancia cordial e espiritual, cuja base biol\u00f3gica, os novos neur\u00f3logos identificaram e que completa a raz\u00e3o intelectual que divide e atomiza. Ent\u00e3o teremos inaugurado o reino da paz e da conc\u00f3rdia. O lobo seguir\u00e1 lobo mas n\u00e3o amea\u00e7ar\u00e1 mais ningu\u00e9m.<\/p>\n

Leonardo Boff escreveu Francisco de Assis: ternura e vigor, Vozes 2000.\n<\/p>\n

Fonte: https:\/\/leonardoboff.wordpress.com\/2015\/09\/18\/uma-outra-forma-de-resolver-os-conflitos\/ (Acesso em 18 set 2015)<\/p>\n<\/td>\n

Alia maniero solvi la kverelojn<\/p>\n

* Leonardo Boff<\/p>\n

La homaro, speciale sub la patriarka re\u011dimo, travivis \u0109iajn kverelojn. La plej kutima formo solvi ilin estis kaj estas la uzado de perforto, por venki la kontra\u016dulon kaj enkadrigi lin en ia sistemo. Tiu estas la plej malbona vojo, \u0109ar postlasas en la venkitoj \u015dpurojn de amareco, humiligo kaj ven\u011demo. Tiaj sentoj inspiras spiralon de perforto, kiu hodia\u016de havas la specifikan formon de terorismo, esprimo de ven\u011demo de humiligitoj. \u0108u tiu estas la unusola formo per kiu la homoj devas solvi siajn disputojn?\n<\/p>\n

Ekzistis homo kiu konsideris sin \u201cfrenezulo de Dio\u201d (pazzus Dei<\/i>), Francisko de Asizo (sed anka\u016d la nuna Francisko de Romo povus tiel nomi\u011di), kiu iris tra alia vojo. La anta\u016da vojo estis \u201cvenko kaj perdo\u201d. La vojo de sankta Francisko estis \u201cvenko kaj venko\u201d, malplenigante la bazojn kiuj subtenas la militeman spiriton. Ni prenu ekzemplojn el la praktiko de Francisko de Asizo. Lia kutima saludo estis deziri al \u0109iuj \u201cpacon kaj bonon\u201d. Li petis al liaj sekvantoj Pedia aos seguidores: \u201c\u0108iu kiu proksimi\u011das, kaj amiko kaj malaniko, tiu estu ricevita de vi bonkorece\u201d (Eksterbulea Regulo<\/i>, 7).<\/p>\n

Ni konsideru la strategion de Francisko anta\u016d la perforto kaj rememoru du legendojn, kiuj tiuforme konservas la esencon pli bone ol la literoj de faktoj: la \u015dtelistoj de Borgo San Sepolcro kaj la lupo de Gubbio (Fioretti<\/i>, \u0109ap. 21).<\/p>\n

Grupo de \u015dtelistoj ka\u015dis sin en boskoj kaj kutime \u015dtelis la \u0109irka\u016da\u0135ojn kaj la vojirantojn. Movitaj de la malsato, ili iris al la mona\u0125ejo de la frajloj por peti man\u011da\u0135on. La frajloj helpis ilin, kvankam iom kontra\u016dvole: \u201cNe justas, ke ni donu almozon al tiu \u0109asto de \u015dtelistoj kiuj ka\u016dzas tiom da malbonoj en tiu \u0109i mondo\u201d. Ili prezentis la aferon al Francisko, kiu sugestis al ili la jenan strategion: alporti al la bosko panon kaj vinon kaj krie voki: \u201cFratoj \u015dtelistoj, venu \u0109i tien; ni estas fratoj kaj alportis al vi panon kaj vinon\u201d; ili \u011doje man\u011dos kaj trinkos; sekve, vi parolas al ili pri Dio, sed ne petu, ke ili \u015dan\u011du sian nunan vivon, \u0109ar tio estus troa peto; nur petu, ke ili ne faru malbonon al la homoj dum \u015dtelado. En venonta okazo, konsilas Francisko, vi alportu pli bonan man\u011da\u0135on: froma\u011don kaj ovojn. Pli \u011doje ol anta\u016de, la \u015dtelistoj festenas, sed a\u016dskultas la admonon de frajloj: \u201cforlasu tian vivon de malsato kaj suferado, ne plu \u015dtelu, konverti\u011du al la laboro kaj la Bona Dio providence donos la bezonata\u0135on al la korpo kaj animo\u201d. La \u015dtelistoj, kortu\u015ditaj de tiom da bona volo, forlasas tian vivon kaj kelkaj e\u0109 fari\u011das frajloj.<\/p>\n

\u0108i-maniere oni rezignas uzi la “rigidan fingron” de akuzado kaj kondamnado kaj preferas la varman akceptadon kaj la konfidon, ke ili ka\u015de havas energion por esti io alia krom \u015dtelistoj. Tiel estas superebla \u0109ia dualismo kiu apartigas la bonecon unuflanke kaj la malbonecon aliflanke. Fakte, en \u0109iu el ili estas ka\u015dita la \u015dtelisto kaj la frajlo. Per tenera konduto oni povas ela\u0109eti la frajlon ka\u015ditan ene de la \u015dtelisto. Kaj tio okazis.<\/p>\n

Klare aperas tiu \u0109i strategio rezigni perforton en la legendo de la lupo de Gubbio kiu atakis la popolon de la urbeto. Oni nove superas la duopon: unuflanke, la \u201cgrandega, terura kaj feroca lupo\u201d kaj aliflanke la popolo bona, plentimanta kaj armita. Du aktoroj batalas, kaj la ununura rilato inter ili estas la perforto kaj reciproka detruado. La strategio de Francisko ne estas starigi armisticon nek fortoekvilibron sub la regado de timo. Li anka\u016d ne partiani\u011dis en iu a\u016d alia flanko, kio estus falsa fariseismo: \u201cla malbona estas la alia, ne mi, kaj tial li devas esti detruita\u201d. \u0108u neniu demandas al si, ke eble ka\u015di\u011das en iu, samtempe, la malbona lupo kaj la bona civitano?<\/p>\n

La vojo de Francisko estas malka\u015digi tian unuecon de malsamoj kaj alproksimigi amba\u016d flankojn por ke ili starigu pacan pakton. Li iras al la lupo kaj diras al \u011di: \u201cfrato lupo, vi estas malbonega murdanto kaj meritas esti pendumita; sed mi anka\u016d agnoskas, ke vi faras tiom da malbonoj pro la malsato. Ni faru pakton: la popolo nutros vin kaj vi ne plu minacos \u011din\u201d. Sekve li turnas sin al la popolo kaj predikas al \u0109iuj: \u201cturnu vin al Dio, ne plu peku; asekuru sufi\u0109an man\u011da\u0135on al la lupo kaj tiel Dio liberigos vin de la eternaj punoj kaj la malbona lupo\u201d. La legendo diras, ke la urbeto \u015dan\u011dis sian kondutojn, decidis nutri la lupon kaj tiu \u0109i promenis inter \u0109iuj, kvaza\u016d \u011di estis milda civitano.<\/p>\n

Kelkaj interpretantoj komprenis tiun legendon kiel metaforon de la lukto de klasoj. Eblas. Sed la fakto estas, ke la atingita paco ne estis rezulto de la venko de unu el la flankoj, sed la superado de flankoj kaj partioj. \u0108iuj cedis, poste rimarkis la amba\u016dflanka venko kaj elrompi\u011dis la paco kiu ne ekzistas en si mem, sed kiu estas la frukto de kolektiva konstruado inter la civitanoj kaj la lupo.<\/p>\n

Konkludo: Francisko ne akrigis la kontra\u016ddirojn nek tu\u015dis la ombran dimension, kie la malamoj vivas. Li konfidis je la humaniga kapablo de boneco, dialogo kaj reciproka konfido. Li ne estis naivulo kaj sciis, ke ni vivas en la \u201cregio dissimilitudinis<\/i>\u201d, mondo de malegala\u0135oj (Fioretti<\/i> \u0109ap. 37). Sed li ne konformi\u011dis al tiu dekadenca situacio. Li intuicie komprenis, ke, trans la amareco, en la fundo de \u0109iu kreita\u0135o viglas boneco ignorita kaj ela\u0109etinda. Kaj tiel li agis.<\/p>\n

Alvenos la tago, kiam la homoj praktikos la elkoran kaj spiritan racion, kies biologian bazon la novaj ne\u016drologoj trovis, kaj kiu kompletigas la intelektan racion kiu dividas kaj atomigas. Tiam, ni ina\u016dguros la regnon de paco kaj konkordo. La lupo ankora\u016d estos lupo sed ne plu minacos iun ajn.<\/p>\n

* Leonardo Boff verkis la libron \u201cFrancisko de Asizo: tenereco kaj vigleco\u201d, eldonejo Vozes, 2000 (en la portugala).<\/p>\n

Fonto: https:\/\/leonardoboff.wordpress.com\/2015\/09\/18\/uma-outra-forma-de-resolver-os-conflitos\/ (Vizitita en la 18-a de septembro 2015)<\/p>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Uma outra forma de resolver os conflitos * Leonardo Boff A humanidade, especialmente, sob o patriarcado, conheceu conflitos de toda ordem. A forma predominante de resolv\u00ea-los foi e \u00e9 a utiliza\u00e7\u00e3o da viol\u00eancia, para dobrar…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2,3,7,13,16],"tags":[20,23,33,80,91],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1029"}],"collection":[{"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1029"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1029\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1029"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1029"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/vitor.6te.net\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1029"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}